अमेरिका पढ्न गएका विद्यार्थीका अभिभावकको कहालीलाग्दा गुनासा

May 18, 2017

बिकु लामा

देशमा राम्रो शिक्षा रोजगार, अभाव, असुरक्षा जस्ता समस्याले जरा गाड्दै गएपछि उच्च क्षिक्षा हासिल गर्न हजारौ विद्यार्थी दिनदिनै विदेश पलायन हुनेक्रम तीब्र छ । अभिभावकले ऋण गरेर, घरजग्गा बन्धक राखेर सपनाको देश भन्दै अमेरिकालगायत विभिन्न मुलुकमा पठाउने प्रचलन फेसन जस्तै भइसकेको छ । हरेक अभिभावकलाई आफ्नो सन्तान, दरसन्तान, शिक्षित, सक्षम, कुशल, सबल र सफल होस् भन्ने चाहना हुन्छ नै तर आम नेपालीहरुको मानसपटलमा अल्झिरहेका सपनाको देश भनेर कल्पित अमेरिकाभित्र आइसकेका विद्यार्थीहरुको वास्तविक अवस्था भने कहालीलाग्दो छ । कैंयौ अभिभावकहरुको रोदन, पीडा र ब्यथा सुनीसाध्य छैन । यहाँको स्वतन्त्र वातावरणमा धेरै असल बालबालिका अभिभावकबाट स्वतन्त्रताको दुरुपयोग गर्दै परिवारबाट अलग भएको दर्दनाक जीवन्त कथाब्यथाहरु यत्रतत्र सुन्न सकिन्छ । प्रायः १८ बर्ष पार गरेको बालबालिका अभिभावकसँग बसेको कमै मात्र भेटिन्छन । उनीहरु पारिवारिक दवाबबाट मुक्त हुन चाहन्छन् । स्वतन्त्र जिउन खोज्छन ।

लेखक

खासगरी अमेरिकाको कानुन १६ बर्षभन्दा माथिका बालबालिकाहरुको लागि पूर्ण स्वतन्त्र अर्थात खुल्ला छ । जे गरेपनि, जसरी बसेपनि, जता गएपनि, जोसँग बसेपनि उनीहरुको व्यक्तिगत स्वतन्त्रता नैसर्गिक अधिकारमाथि कुनै कानुनी बन्देज छैन । उनीहरुको इच्छा, चाहना आकांक्षा बिरुद्ध कसैले बोल्न केही गर्नै नमिल्ने कानुन छ । उनीहरुको विवेक र क्रियाकलापलाई नियमले खुल्ला छाडिदिएको छ । परिवारमा कसैले प्रतिरोध खण्डनसमेत गर्न नपाइने, अभिभावकले ठुलो स्वरले गाली गलौज र हातपात गर्न पूर्ण निषेध छ । यदि यस्तो क्रियाकलापको विरुद्धमा बालबालिकाले प्रशासनलाई खबर गरेमा स्वयम अभिभावकहरु बन्दीगृहमा बस्न वाध्य हुन्छन् । विकसित देशको शक्तिशाली बालकानुन । जीवनको मानचित्र कोर्न असमर्थ बालबालिकाका लागि यस्तो ब्यबस्था कतिसम्म जयज हो संबेदनशील अभिभावकहरुले बुझ्न जरुरी छ । जीवन भरको कमाइ र सम्पत्ति आफ्नो सन्तान मान्ने समाजको लागि अपाच्य संस्कार भन्दा फरक नपर्ला । वास्तवमा यस्ता कानुनले कलिलो बालबालिकाको भविष्यको रेखा कसरी निर्धारण गर्नसक्ला ? कसरी सामाजिक, आफ्नोपन राष्ट्रिय, राष्ट्रियता, परिवारप्रतिको जिम्मेवारी, अपनत्व, आफ्नोपन, परिवेश, संस्कार, उत्तरदायित्व र सक्षम हुनसक्ला ? कलिलो बालबालिकालाई कसरी सुमार्गमा डोर्याउन सक्ला ? आम अभिभावकका लागि यो साझा प्रश्न हुनसक्छ ।
वास्तवमा कुनै पनि बालबालिका मानासिक रुपमा पूर्ण बिकास हुन कम्तिमा पनि २५ बर्ष लाग्दछ । जन्मेर २५ बर्षसम्म पाको सोचाइ बिचार सही र गलत छुट्ट्याउनै लाग्दछ । जसले गर्दा यी उमेर भित्रका बालबालिका दुव्र्यसन, कुलतमा फस्ने प्रवल सम्भावना हुन्छ । ब्यक्तीगत रुपमा उनीहरु सुखी, खुसी रहेपनि जन्मदिने आमा बुवा र समाज कहिल्यै खुसी हुन सक्दैन । जन्मेर परिवार, समाज र राष्ट्रको लागी केही गर्न नसक्ने सन्तानको खासै कुनै अर्थ पनि हुँदैन । समयको लागि होइन समाज र राष्ट्रको लागी बाँच्ने नागरिक नै महान हुन ।
आफु मात्रै मोजमस्ती र जीउने प्रवृत्ति समाजशास्त्रीय दृष्टिकोणले पनि राम्रो मान्दैन । अमेरिकन बातावरणमा भिजेपछि ९५ प्रतिशत बालबालिका आफ्नो देश फर्कन रुचाउँदैनन । नगन्य रुपमा मात्रै फर्केको भेटिन्छन । बरु बेरोजगार होमलेस भएर बस्न रुचाउने प्रशस्तै छन । आफ्नो सन्तानलाई उच्च शिक्षा अध्ययनको लागी जीवन भरको समय र कमाइ गुमाएका धेरै अभिभावकहरु निराश, निरर्थक भएर बाँच्न बिबश छन । आफुले आफैलाई धिकार्दै बस्न बाध्य छन । अमेरिका अध्ययनमा आएका बिधार्थी बिशेषगरी, उच्च सरकारी ओहदा, ठुलाठुला ब्यापारी, सम्पन्न परिवार, र एक्लो सन्तान भेटिन्छन । यसर्थ कम्तिमा पनि २५ बर्ष वा स्नातक तह उतिर्ण गरेका बालबालिकालाई भने अमेरिका अध्ययनको उत्कृष्ट गन्तब्य हुनसक्दछ । यी बिषयलाई समयमै विचार, विमर्श र रोकथाम गर्न सकिएन भने नेपाली समाजमा दीर्घकालिन असर त गर्छ नै अब उप्रान्त बिदेश अध्ययन गर्न पठाउने अभिभावकले समय सन्दर्भलाई ख्याल गर्दै सामाजिक रवाफ, रहर र देखासेखी नगरिकन बेलैमा सचेत हुनु जरुरी छ ।

-bikulama@gmail.com

सम्बन्धित समाचार