तरुनो र बुढो प्रेम दिवस

February 20, 2020

विनोद रोका, न्युयोर्क

प्रेम दिवसको पहिलो वर्ष थियो
प्रियालाई भेट्न मन आतुर थियो
सुन्दर पूmलहरु प्रेमको उपहार दिन किने
अनि, छातीमा ढ्यांग्रो ठोक्दै भेट्न पार्कतिर हिँडे ।

हामी मौन थियौ, आँखाहरु बोल्दै थिए,
आवाज थिएन, तर ओठहरु चल्दै थिए
फूल दिने बहानामा, यी हातले ती हात छोए
हामी तात्तियौ, हाम्रो तापले पूmलहरु पीडाले रोए ।

प्रिया अर्धागिंनी हुँदै बूढी भइन्,
म अर्धांगो हुँदै बाजे भएँ,
थिएन भेट्न जानु कतै, थियौ दुबै साथ
फूल किनेर फर्कंदा, प¥यो झण्डै रात ।

फूलमा सौन्दर्यता थियो पहिला झैं उन्माद थिएन
मनको तलाऊमा शान्ति थियो, पहिला झैं हुरी थिएन ।
तैपनि पुरानो स्मृतिले, अतितमा जस्तै फूल दिने रहर जाग्यो
हाम्रो स्पर्शले फूलहरु मुस्कुराए,
मलाई उनको हात पनि आफ्नो हातजस्तो लाग्यो
प्रियाले मलाई रिसाउँदै भनिन्, हन तिमी कहाँ हराएको ?
श्रीमतीलाई छुँदा पनि किन, बात लाग्लाझैं गरी डराएको ?